Going 2 Moon: Berdikari


Going 2 Moon

Sometimes, simple is the best!

Berdikari

Saya ader seorang kawan nie...kawan pompuan...girlfriend dalam bahasa inggeris...tapi dia bukan kekasih hati saya...hati saya tak berkasih lagi...rasanya lah...sungguh kasihan kan hati saya?? erkk apa aku melalut nie...

Camnie...dia ader citer sikit2 kat saya pasal famili dia...especially parents dia...parents dia nie terlalu risaukan keadaan anak2 mereka...memang la itu sangat bagus...tapikan tahap 'keriasuan' mereka itu bagi saya agak keterlaluan...kawan saya nie cerita adik-beradiknya tidak boleh pergi ke mana-mana sendirian...maksudnya kalu nak pegi mana2 mesti dihantar dan dijemput oleh ahli keluarga...

Kalu anak pompuan tue saya fahamla kalu bley memangla ditemani oleh ahli keluarga kalu nak gi mana2 tapi kalu anak lelaki takkan la hendak dihantar dan dijemput jugak...adik lelaki kawan saya nie skang belaja kat satu kolej kat kedah while famili kawan saya nie tinggal kat PJ, selangor...setiapkali adik kawan saya nie nak pulang bercuti...ayahnya akan pergi jemputnya di kolej...masalahnya adik kawan saya tue dah habis sekolah...bukan sedang bersekolah lagi...maksudnya dah besar...lelaki pulak tue...dah boleh berdikari...takkan masih tidak percayakan anak2 mereka dah boleh berdikari

Jadi kawan saya nie teringin nak pegi majlis konvokesyen kawannya di UTM, Skudai tak lama lagi...dia memang teringin sangat nak pegi memandangkan itu adalah bestfrennya (read: bestfren...bukan boifren)...masalahnya parents dia tak bley nak hantar dia...pastu ahli keluarga dia yang lebih tua pon sibuk jadi takder sapa nak tolong hantar dia ke JB...dan parents dia tak benarkan dia menaiki bas express ke sana eventhough ader kawan dia yg lain yg akan pergi bersama dia...

Maka kawan saya nie sangat sedih sebab tak dapat raikan kawan baik dia yg dah habis belaja...dan dia pon citer kat saya...malangnya saya pon tak bley nak wat aper melainkan dengar je la cerita dia...

Entahlah...mungkin famili kawan saya nie ader kemudahan kenderaan dan wang ringgit untuk menjemput anak2 mereka...tapi bila saya lihat kawan2 saya yg lain yg mana keluarga mereka kurang kemampuan...sejak kecil lagi sudah terpaksa berdikari seawal usia di bangku sekolah rendah...terpaksa bergantung kepada diri sendiri untuk pergi ke mana2...terutamanya yang tinggal di asrama sekolah...terpaksa mengusung beg pakaian turun naik bas untuk balik bercuti kerna tiada ahli keluarga untuk datang menjemput di pagar asrama...inilah kehidupan berbeza yg dialami kawan2 saya...
« Home | Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »

4 Comments:

At Ogos 25, 2006 11:08 PG, Anonymous dayah said...

adeh, tak bebasnya rs idop camtu,hehe. seb baik la parent saya beri kepercayaan pnh kt sy utk g mn2. bila dh bg kepercayaan tu kita kena la pndai jg pulak, ye dok? ;)

 
At Ogos 25, 2006 1:48 PTG, Anonymous Azhar Ahmad said...

Ummm, biasalah hidup ni. Kadang2 perkara2 cenggitulah yang boleh menaikkan sedmangat kita untuk terus hidup.

Salam perkenalan!

 
At Ogos 25, 2006 5:54 PTG, Blogger misskasut said...

haa soalannye..siapakah wanita itu? bob..aku sedehla :'(

 
At Ogos 25, 2006 10:45 PTG, Blogger shunjike7 said...

dayah -> betul tue...

azhar ahmad -> salam perkenalan jugak

syu -> mana leh bagitau sapa pompuan tue...nanti ko gi cari dia...pepun jangan sedih2...

 

Catat Ulasan

Links to this post:

Buat Pautan